Stil

[16 april 2019]

Het is stil op dit blog. Als vaste lezer zou je daaruit kunnen concluderen dat ik in stilteretraite ben. Niets van dat alles. Ik heb veel te doen en ben of zit weinig stil. Te weinig eigenlijk. Want hoe leuk drukte, werk en bezigheden ook zijn, pas als het stil is zie ik de schoonheid van wat er is.

Dat is thuis voor mij net zo. Pas als het huis opgeruimd is, of de tuin 'aangeharkt', waardeer ik de plek waar ik woon. En toch krijg ik dat, als professional organizer, ook niet altijd voor elkaar. Dus lukt het me niet goed om stil te worden en stil te staan. Het enige voordeel dat ik hierin zie, dat ik heel goed begrijp waar mensen die mijn hulp inroepen mee worstelen. Fijn, toch een positief punt gevonden als ik rondkijk in mijn rommelige werkkamer.

Zelf doen of professional organizer inhuren?

[15 maart 2019]

In tegenstelling tot Amerika is het in onze Nederlandse cultuur nog niet gebruikelijk om een professional te vragen om je te helpen bij opruimklussen. We huren zonder veel moeite een schoonmaakhulp, tuinman of klusser in, maar bij opruimen en wegdoen is 'zelf doen' nog altijd de norm. Wie wél die stap neemt, is er blij mee. Zoals mijn tevreden klant Ingrid, die mij inhuurde voor het verkoopklaar maken van haar huis. De Wijkkrant Wittevrouwen (Utrecht) publiceerde er eind 2018 een leuk artikel over.  

Zelf doen is mooi als het lukt, met een tempo dat je bevalt en een resultaat dat tot tevredenheid leidt. Wie hulp nodig heeft, en zijn vrienden of familie niet wil of kan vragen, kan terecht bij mij. Ik help graag, met raad én daad, en altijd met respect voor ieders eigen normen en doelen.

Een nieuwe lente … een nieuw huis

[26 februari 2019]

De lente begint vroeg dit jaar. Het leek in januari ook al voorjaar, toen de halve wereld begon met een grote 'voorjaarsschoonmaak' van het huis naar aanleiding van Marie Kondo's serie op Netflix (zie mijn blog van 4 februari 2019). Nu is het buiten ook lente. We aten hier vanmiddag zelfs al een boterham in de tuin. Ongekend en eigenlijk vind ik het verontrustend. Zo vroeg in het jaar al zo warm.

Ik heb nooit aan 'de voorjaarsschoonmaak' gedaan, en ook niet aan een aanverwante lente-opruimen-en wegdoen-actie. Dit jaar wel, want we gaan verhuizen, en ik wil niet alles wat in dit huis staat meenemen naar ons nieuwe huis. Dat is wel ongeveer net zo groot, maar heeft veel minder bergruimte. Alles wat nu ongezien en ongebruikt op zolder, achter schotten en in de schuur staat, komt daar vol in het zicht te staan. Kortom, ik ben nu de professional organizer van mijn eigen (samengestelde) gezin en dat valt nog niet mee.

Ik merk dat bij mij de grens van 'indikken' is bereikt en het gevoel van 'nog meer weg moeten doen' begint me tegen te staan. Maar de gedachte van een nieuw huis met weinig bergruimte en veel dozen staat me nog meer tegen. Dus begin ik opnieuw met schiften en wegdoen. Doordat kringloopwinkels momenteel te maken hebben met een sterk verhoogde aanvoer vanwege de Marie Kondo-hype, zijn ze super-kritisch en nemen ze lang niet alles meer aan. Dat maakt het wegdoen nog lastiger. Goede spullen die hier over zijn gewoonweg storten bij het gemeentelijk afvaldepot vind ik al helemaal niet leuk. Het is helaas niet anders en ik moet maar denken dat het voor mij een ervaring is die mij helpt om mijn klanten nog beter te begrijpen. 

Hype

[4 februari 2019]

Het is al een tijdje een trend, opruimen, ontspullen en minimalisme. De trend is omgeslagen in een hype, sinds Netflix begin januari kwam met een serie met de (uiterst commerciële) Japanse opruimgoeroe Marie Kondo in de hoofdrol. In Nederland zeggen kringloopwinkels de aanvoer nauwelijks meer aan te kunnen met wel 20 procent meer aanbod van goederen.

In 'Tyding up with Marie Kondo' zien we hoe zij in acht verschillende Amerikaanse huishoudens de Konmari-methode met succes toepast. Vermoedelijk zit er een heel opruimteam achter, dat actief wordt zodra Marie, haar tolk en de filmcrew het pand verlaten, maar dat nemen we op de koop toe. Het is een Amerikaanse serie tenslotte en elke aflevering eindigt met ontzettend blije mensen in een prachtig opgeruimd huis. 

Dus ik vond het leuk om deze serie te kijken. Omdat ik er weer wat van leer, maar ook omdat ik kan meevoelen met de mensen in de serie. Je krijgt namelijk écht meer ruimte in je hoofd als je huis opgeruimd is. Maar weet je wat ik eigenlijk nog leuker vind aan deze serie? Dat deze hype eraan zou kunnen bijdragen dat we met z'n allen gaan minderen (minder kopen, minder wegdoen) en daarmee de wereld een beetje beter maken. Als dat toch een hype zou worden...!

Alweer een huis leegruimen

[23 december 2018]

Niet alleen mijn ouders overlijden, maar ook die van mijn vriendinnen. Wat betekent dat er met stevige regelmaat huizen ontruimd worden, en soms help ik mee. Gisteren heb ik, samen met mijn zus en twee andere goede vrienden, geholpen bij het ontruimen van een huis dat in mijn jeugd een tweede thuis voor mij is geweest. Ik heb ontelbaar veel dierbare herinneringen aan dat huis en de bewoners ervan, en vond het bijzonder dat ik mocht helpen bij het leegruimen.

Ook deze ouders hadden veel bewaard. Aantekenschriften van hun middelbare school en studies. Vele tientallen jaargangen vaktijdschriften, kranten en opiniebladen. Dozen vol Ollie B. Bommel krantenknipsels, keurig gerangschikt per jaar in aparte enveloppen. Schoolschriftjes van hun beide dochters. Enzovoorts. Alles lag, keurig netjes, op zolder. Te wachten op... ja op wat eigenlijk?

Sommige dingen waren makkelijk voor mijn vriendin, en mochten meteen bij het oud papier. Bij andere zaken lag het lastiger en haar stapel 'mee naar huis' werd almaar hoger. Ik probeerde haar te helpen met loslaten door haar te vragen waar ze mee bezig wil zijn. Door zich in haar eigen huis te omringen met spullen uit haar verleden en dat van haar ouders, zal ze er dagelijks fysiek mee geconfronteerd worden. Als dat is wat ze wil, of denkt nodig te hebben om te rouwen, dan is dat goed (zolang ze thuis niet verdrinkt in de spullen uiteraard). Het gaat er vooral om een bewuste keuze te maken, en te voelen dat er in het 'nu' ook veel dierbaars is, zoals de vrienden met wie je al die herinneringen deelt. Waardoor het proces van samen opruimen bovendien ook heel waardevol wordt.

Mannen en opruimen

[17 december 2018]

Vorige week had ik mijn vuurdoop in een seniorengezelschap met alleen mannen, met mijn workshop 'Opruimen en wegdoen van dierbare spullen' die ik regelmatig geef. Ik was er via-via terechtgekomen en mijn naam was er bekend omdat mijn vader tientallen jaren, tot zijn overlijden vier jaar geleden, deel uitmaakte van dit gezelschap. Van tevoren maakte ik mij enige zorgen. Niet zozeer omdat ik het gevoel had dat ik postuum met mijn vader in competitie moest vanwege zijn uitstekende reputatie als spreker, maar vanwege het feit dat er geen vrouwen in mijn gehoor waren.

Mannen en opruimen... in mijn verhaal komt ook wetenschappelijk onderzoek voor, waaruit blijkt dat vrouwen vaker en meer stress van rommel krijgen dan mannen. Dit werd direct bevestigd door de heren: bij de vraag 'Wie vind er dat er teveel rommel in huis is', gingen er veel handen omhoog. Maar bij de vervolgvraag 'Wie heeft daar last van' waren het er nog maar enkele. Dat was overigens voordat ik het verhaal over verschillen tussen mannen en vrouwen had verteld.

Alhoewel het gevaarlijk is om te generaliseren, doe ik het hier toch even. Mijn conclusie van dit 'veldonderzoek onder mannen' is dat ze het wel zíen, die overbodige en overjarige spullen, maar mannen krijgen er geen of minder stress van. Zolang ze hun spullen nog kunnen vinden of er geen verhuizing naar een kleiner huis gepland staat, is opruimen niet urgent en besteden ze hun tijd liever aan iets anders. Dan kun je als vrouw twee dingen doen. Of je probeert de 'rommel' (datgene waarvan je vindt dat er teveel van is, of dat het niet op de juiste plek staat) te negeren, of je doet er zelf wat aan en hoopt dat het aanstekelijk is voor je huisgenoten. Dat tweede breng ik zelf al tijden in praktijk, al is het met wisselend succes...

Een leven aan spullen opruimen

[27 november 2018]

Vier jaar geleden ruimden mijn zusters en ik het huis van mijn overleden ouders op. Deze maand doe ik hetzelfde, maar nu betreft het een huis van iemand die ik nooit heb gekend. Dat is een stuk gemakkelijker, kan ik zeggen. Met mijn 'vreemde ogen' kan ik snel beslissingen nemen wat er met de spullen moet gebeuren, ook omdat ik duidelijke afspraken heb gemaakt met de executeur testamentair. Dat is mijn opdrachtgever, die deze klus graag wilde uitbesteden aan iemand die met respect het huis zou leegruimen.

De dame in kwestie is heel oud geworden en heeft bijna tot aan het eind van haar leven in haar eigen huis gewoond. Nu moet het snel leeg, want het is verkocht en de overdracht is binnenkort. En dus zet ik alle zeilen bij om een heel leven aan spullen op te ruimen, en goed nieuw thuis te vinden voor alles waar zij zo zuinig op was.

Natuurlijk gaan er dingen naar de stort. Maar de meeste spullen krijgen een tweede leven. Een rotan-setje uit de jaren '50, de elektrische sta-op stoel en de rollator zijn verkocht via Marktplaats. De twee kringloopwinkels hebben veel meegenomen. Plaatselijke facebookgroepen zijn ook heel handig. Ik heb al een aantal mensen ontvangen die verheugd vertrokken met perzen, lampen en andere vintage-artikelen. "Zo leuk, precies zoals het bij mijn oma was", zei de jonge vrouw die opgewekt twee eikenhouten kastjes in haar bakfiets zette. En zo is het.

Zoeken is nadenken

[11 november 2018]

We hebben het er maar druk mee, ons nieuwe huis. Nog een paar maanden te gaan en dan wordt het opgeleverd. En dus moeten er beslissingen genomen worden over vloeren en wanden en kleuren. Om onszelf daarmee te helpen (of helemaal gek te maken, het is maar hoe je het bekijkt), gingen we laatst naar een woonbeurs.

Op de stand van Forbo kregen we een kortingsbon voor marmoleum, en nu we inmiddels besloten hadden dat er boven marmoleum komt, was het zaak om de kortingsbon tevoorschijn te toveren. Manlief werkte de stapel folders van de beurs door en vond de bon niet. Ja lezer, ook in het huis van een professional organizer raakt weleens iets zoek. In dit geval best jammer, want de bon kan ons honderden euro's korting opleveren. 

Als ik ergens een hekel aan heb, is het wel als dingen zoekraken of onvindbaar zijn. Frustratie helpt niet dus ik greep naar mijn vaste devies als zoeken niets oplevert: zoeken is nadenken. Met een minuut nadenken en twee minuten zoeken in een stapel papieren op mijn werkkamer had ik de bon te pakken. Met als bonus een weggewerkte stapel papieren op mijn werkkamer. Dubbel resultaat!

Zo moeder, zo zoon

[15 oktober 2018]

Vlak na zijn eenentwintigste verjaardag heeft mijn jongste zoon het nest verlaten. In de weken voorafgaande aan zijn vertrek was hij aan het opruimen en wegdoen. Opeens lukte dat, terwijl hij het in alle jaren daarvoor niet voor elkaar kreeg.

En hoe! Het was voor mij zowel een verrassing als heel mooi om te zien hoe hij dingen weg kon doen die hij niet meer gebruikte, niet meer nodig had of niet leuk meer vond. Een paar keer kwam hij even checken bij mij of en hoe hij iets weg zou doen, maar voor het overgrote deel kon hij zelf heel goed beslissen over zijn overtollige spullen. Het lokale prikbord op Facebook, Marktplaats, vrienden, de kringloop en de stort, overal ging het heen! Jong geleerd ...? 

Rituelen

[1 oktober 2018]

Ik had een mooie ontmoeting met Indra van den Berg, ritueelbegeleider bij Vormgeven en Voorgaan. We hadden afgesproken om te bekijken of we meer delen dan de twee dingen die we al hadden gevonden (een gemeenschappelijke vriendin en de wijk waar we wonen). En dat bleek inderdaad het geval te zijn.

Als ritueelbegeleider heeft Indra te maken met mensen die het afscheid van een overleden dierbare met zorg en aandacht willen vormgeven. Dat is een intensieve week waarin zij, behalve tijdens de dag van de uitvaart, ook verschillende rituelen uitvoert gedurende die week, bijvoorbeeld bij het sluiten van de kist.

We waren het erover eens dat er duidelijke parallellen zijn met mijn werk. Het fysieke opruimen dat ik met mijn klanten doe, is in veel gevallen voor hen ook een ritueel, zeker als de spullen verbonden zijn aan herinneringen of personen. Mijn rol is niet alleen zorgen dat het opruimen een beetje gestroomlijnd verloopt, maar ook om dat ritueel een waardevol moment te laten zijn. Dat doe ik graag, omdat het niet alleen mooi is, maar ook heel belangrijk.  

Poetsen

[3 september 2018]

Even een klein uitstapje naar lezen en poetsen. Afgelopen zomervakantie mocht ik een week in het huis van goede vrienden verblijven. Na terugkomst van een hectische reis vond ik het heerlijk om in de rust van een dorp in een vrijstaand huisje met grote tuin te verblijven. Er lagen mooie boeken, ik luisterde naar prachtige cd’s en deed op mijn gemakje wat kleine klusjes in het huis als ongevraagde tegenprestatie voor mijn vrienden.

Eén van de boeken die ik daar las was ‘Het grote poetsboek’ van Diet Groothuis. Alhoewel ik opruimen vele malen leuker vind dan schoonmaken, heb ik dit boek met plezier gelezen. En dat is niet alleen omdat ze heel positief schrijft over de professional organizer die ze een keer ingehuurd had.

Iedereen moet meer of mindere mate schoonmaken. Zelfs als je een poetshulp hebt. De schrijfster geeft voor elke ruimte in je huis aanwijzingen voor de schoonmaak. Inclusief lijstjes wat lezers die veel of juist weinig tijd willen besteden zouden kunnen doen. En ze rekent af met de honderden soorten schoonmaakproducten die je kunt verzamelen. Met een paar basismiddelen kom je volgens haar een heel eind, en dat scheelt bovendien een hoop ruimte in je kast of kelder. Ruimte die je vervolgens kunt benutten om dit boek neer te zetten, als handig naslagwerkje als je het even niet weet.

Spinnewiel

[24 augustus 2018]

"Wat moet ik met het spinnewiel van mijn vader doen?" Een ogenschijnlijk simpele vraag die ik onlangs kreeg. Meestal schuilt er een hele wereld van gevoelens en emoties achter zo'n soort vraag. 

Als het gemakkelijk is, heb je mij niet nodig. Het spinnewiel geef je dan gewoon aan iemand die wol wil spinnen en geen spinnewiel heeft (eventueel via 'gratis afhalen op Marktplaats'), zet je in je woonkamer omdat je het een mooi ding vindt, of breng je naar de plaatselijke kringloopwinkel als je het niet meer wilt hebben en niemand in je omgeving er interesse voor heeft.

Ik kan nooit voor mijn klanten beslissen wat ze met spullen moeten doen. Wat ik wel kan, is samen 'laagjes afpellen' en helpen met het nemen van een beslissing. Ik stel wat tegenvragen op de vraag wat er met een voorwerp moet gebeuren. Wat betekent het voor je? Staat het voor een bijzondere herinnering aan iemand of aan een gebeurtenis? Wat denk je dat er gebeurt als je het wegdoet?

In mijn werk merk ik telkens weer hoeveel moeite mensen hebben om afstand te doen van dingen. En ik zie ook elke keer hoe opgelucht ze zijn als ze na onze sessies ruimte en tijd overhouden voor andere en leukere dingen dan opruimen en wegdoen. Dat maakt dat ik dit werk met zoveel plezier doe!

Van tevoren

[16 juli 2018]

De meeste mensen die moeite hebben met opruimen en wegdoen, beginnen er pas aan als het echt niet anders meer kan. Ze gaan bijvoorbeeld verhuizen of krijgen een extra huisgenoot waar ze plaats voor moeten maken. Het 'grote opruimen' is een vervelende en vaak langdurige klus die met wisselend succes wordt gedaan (behalve als ze mij inhuren natuurlijk). Als het uiteindelijk goed is gelukt, is het effect en de opluchting vaak groot, en: "Had ik dit maar veel eerder gedaan, dan had ik er zelf ook langer profijt van gehad". 

Van tevoren opruimen en wegdoen... en niet wachten tot het moet. Natuurtalenten doen dat sinds hun jeugd, elke dag, als gewoonte. De gelezen krant in de papierbak, het roestige tangetje dat niet meer werkt bij het oud ijzer, het leuke bloesje dat helaas niet meer past naar een vriendin met een smallere taille en dito portemonnee en het gelezen boek naar een volgende lezer. Zo simpel is het en het kost ze tijd noch moeite.

Als een opruimactie veel rust, ruimte en inspiratie heeft gegeven, moet je dat gevoel gebruiken. Want voordat opruimen en wegdoen een gewoonte wordt, heb je namelijk discipline nodig. Het duurt namelijk maanden voordat iets een nieuwe gewoonte is. Je blijheid, enthousiasme, opluchting of wat het ook is kan je helpen om het vol te houden tot het moment dat je een nieuwe gewoonte hebt: 'van tevoren' opruimen en wegdoen.

Boost

[6 juli 2018]

In mijn blog van 22 mei kun je lezen hoe ik samen met een alleenwonende dame haar 'rommelkamer' in een paar uur omwerkte tot 'kamer vol mogelijkheden'. Dat verhaal gaat nog verder. Van deze actie had ze zo'n boost gekregen dat ze vol enthousiasme en energie doorgegaan is met andere ruimten in haar huis. Voorheen vond ze het daar prima, maar de ervaring in haar werkkamer zette haar op andere gedachten. De opruimsessie met mij bleek achteraf de start te zijn voor méér opruimen en wegdoen en daarmee meer rust en ruimte in haar huis en haar hoofd. Hoe veel het met haar gedaan heeft, hoorde ik vorige week. Ik sprak toevallig één van haar vriendinnen en die vertelde me dat ze de dame in kwestie in tijden niet zo blij had gezien, dankzij de hele opruimactie. Waardoor ik weer een boost krijg om dit voor andere mensen ook te gaan doen! 

Drie minuten

[15 juni 2018]

Drie minuten. Per dag welteverstaan. Als matige rommelpot heb je niet meer nodig om je woonkamer vrij te houden van je eigen rommel. Ben je een ochtendmens, dan doe je deze dagelijkse oefening 's morgens. Een avondmens doet het voor hij naar bed gaat.

En wat doe je dan? Nou gewoon, even de dingen die je vandaag hebt laten liggen op hun plek leggen. Drie minuten systematisch door je woonkamer gaan en alles wat er niet hoort vastpakken en opruimen of wegdoen.

Complicerende factor: huisgenoten. Hoe meer huisgenoten, hoe meer spullen er vermoedelijk in je woonkamer liggen. Oplossing: voor iedere huisgenoot een lade, plank of bakje. Je dagelijkse oefening duurt wellicht iets langer, maar is niet moeilijker. Alles wat huisgenoten hebben laten liggen gaat naar de 'eigen spullenplek'.

Probeer het maar eens uit. In het begin heb je wat discipline nodig om het elke dag te doen. Na een paar weken is het een (goede) gewoonte. Gewoon doen.

Soms valt het mee

[22 mei 2018]

Aan het werk bij een vrouw met een sfeervol oud huis. De woonkamer met open keuken en de slaapkamer heeft ze naar eigen zeggen prima op orde en dat vind ik ook (al is zij de enige die er echt over kan oordelen). Haar werkkamer is al jaren een no-go area voor haar en staat vol met van alles. Héél vol, is haar overtuiging, geen beginnen aan eigenlijk. Vandaar dat ze professionele hulp heeft ingeroepen om dit varkentje te wassen. Want ze wil de kamer gebruiken voor iets anders dan opslagplaats van alles waar ze niet over kan of wil beslissen.

Als ik als buitenstaander de kamer en alles wat er staat bekijk, denk ik: dat valt best mee. We gaan aan de slag. Stapel voor stapel, doos voor doos laten we alles door onze handen gaan. En het gaat goed, ze kan snel beslissen over de meeste dingen. Er zijn een paar dingen die wat meer aandacht vragen. Die gaan allemaal in een doos, zodat ze daar op een rustig moment naar kan kijken. Over veel dingen in die doos zegt ze: "Dit ga ik nog één keer lezen en dan mag het weg."

Een paar uur later is zijn de stapels en dozen gereduceerd tot een doos administratie, een doos 'later bekijken' en wat losse tassen en dozen die een speciale bestemming hebben. En er is ruimte! Niet alleen in de kamer, voor drie nieuwe kasten waarvoor al van alles klaar staat, maar vooral ook in het hoofd van mijn klant. We nemen afscheid met de afspraak dat ze me op de hoogte houdt met wat foto's van het eindresultaat. Binnen 24 uur ontvang ik een foto van de nieuwe kasten, die ze meteen heeft gekocht en in elkaar gezet. 

Stoel

[12 mei 2018]

Opruimen en wegdoen is voor mij tegenwoordig een professionele activiteit, al help ik ook nog steeds vrienden en familie met 'ontspullen'. Samen met mijn zus was ik haar vliering aan het opruimen en het ging heel lekker want er mocht veel weg. Net als ik heeft ze een 'spullenallergie' opgelopen bij het leegruimen van het huis na het overlijden van onze ouders. En net als ik heeft ze met de paplepel ingegoten gekregen dat je zuinig moet zijn en dat je niets zomaar weg moet doen.

Ze pakte een strandstoel. Helemaal nieuw nog, in haar favoriete kleur. Hartstikke leuke stoel. Van mij gekregen, een paar jaar geleden. "Deze mag weg, ik zit er nooit op", zei ze. Ik was hartstikke trots op haar. Hoe vaak had ik al niet tegen haar gezegd: niemand wil dat jij ongelukkig wordt van een cadeautje dat je van hem of haar hebt gekregen. En nu kon ze, waar de gever (ik) bij stond, gewoon zeggen: die mag weg!

Ik had er geen enkel probleem mee. We hadden allebei lol gehad van de stoel, ik toen ik hem uitzocht en aan haar gaf, en zij toen ze de stoel kreeg. Dat was kennelijk het maximale dat we eruit konden halen. Ik heb de stoel voor haar op Marktplaats gezet en binnen een dag kwam er een opgewekte koper om de stoel op te halen voor zijn balkon. Nu waren er zelfs drie mensen blij. Eind goed, al goed.

Lente

[6 april 2018]

De vogels hadden het de hele week al door en maakten mij telkens 's morgens veel te vroeg al wakker met hun lied. Maar vandaag kunnen wij mensen het ook merken: de lente komt eraan! En ook al maken we dit elk jaar mee, ik vind het altijd weer bijzonder en word er blij van. 

Waar ook veel mensen blij van worden: een opgeruimd en schoon huis met minder troep, minder spullen en meer ruimte. Alleen dat maken we niet zomaar mee, daar moet je wat voor doen. Het blaadje van Eigen Huis had voor de gelegenheid gevraagd of hun leden nog aan voorjaarsschoonmaak doen. "Nee," was het antwoord van alle geïnterviewden. Ik doe er ook niet aan.

Wij moeten thuis aan een andere 'schoonmaak': volgend jaar verhuizen we naar een nieuwe plek en het huis moet 'verkoopklaar' gemaakt. Deze ervaring zal me zeker helpen om mijn klanten met verhuisplannen met raad en daad en een hoop invoelingsvermogen bij te staan. Maar eerst ga ik toch genieten van de lente, naar buiten...!

Nieuwe huisgenoot

[16 maart 2018]

Even een kort en luchtig uitstapje, van opruimen naar schoonmaken. Ik houd erg van een opgeruimd huis en vind het ook leuk werk om op te ruimen en spullen weg te doen. Altijd bezorgt mij dat een heerlijk opgeruimd hoofd. Een schoon huis vind ik een stuk minder belangrijk en schoonmaken doe ik vooral omdat het moet. Dat geldt ook voor mijn huisgenoten.

Vandaar dat we een tijdje geleden een robotstofzuiger hebben besteld. Het duurde even want hij moest een lange reis vanuit China maken. We hebben hem nu een paar dagen. De eerste keer dat  hij door de woonkamer ging zorgde het voor enorme opwinding bij alle huisgenoten. Binnen de kortste keren was het stofbakje vol. Kennelijk wonen we in een heel vies huis, maar (gelukkig) hebben we het zelf niet door.

Ik ben er blij mee, met onze robot. Hij maakt een hoop lawaai en praat tegen ons (eerst in het Chinees maar na een kleine ingreep inmiddels in het Engels). Hij vraagt dagelijks aandacht (activeren, verplaatsen naar een andere kamer, stofbakje legen), meer dan een gewone stofzuiger. Maar hij mag blijven en ons hele huis afsnuffelen. Graag zelfs!

Ginkgo

[19 februari 2018]

Mijn vader was gek op de ginkgo, de boom die ook wel 'levend fossiel' wordt genoemd en die door kunstenaars en wetenschappers uit de hele wereld bestudeerd, vereerd en vereeuwigd wordt. Lees bijvoorbeeld dit prachtige gedicht dat Goethe over de ginkgo schreef.

In onze tuin in Haren, waar ik opgroeide, plantte mijn vader zo'n boom. En ook in Doorn, waar mijn ouders rond zijn pensionering naartoe verhuisden, kwam er weer een ginkgo, deze keer prominent in de voortuin. Mijn jongere zus wilde ook wel een ginkgo in haar tuin, en kreeg die van vader.

De boom in Doorn 'zag' hoe wij na het overlijden van mijn ouders maandenlang bezig waren met het leegruimen van hun huis. En wij keken naar deze boom, als zwijgende en levende herinnering aan mijn vader. Hij was niet meer bij ons, maar zijn boom stond er nog. En wij hadden stille hoop dat de nieuwe bewoners dat zo zouden laten. 

Het huis wordt inmiddels ruim tweeënhalf jaar bewoond door een sympathiek jong stel. Ze verwachtten hun eerste kind en waren heel erg blij met hun nieuwe plek. Bij alle rouw en afscheid nemen vond ik het een troostende gedachte dat er letterlijk nieuw leven zou komen in het huis waar mijn ouders hun leven hadden afgerond.

Vorige week was ik in Doorn en reed ik langs het huis. Ik keek de tuin in en en zag dat de ginkgo weg was. Ik begrijp de bewoners wel, want de boom nam licht weg uit de kamer die op het noorden ligt. En voor hen was het vermoedelijk maar gewoon 'een boom'.

Minimalisme

[6 februari 2018]

Mijn oudste zoon, muziekliefhebber en tijdelijk minder-valide door een operatie, heeft momenteel af en toe mantelzorg-vervoer nodig. Laatst vroeg hij mij of ik met hem naar Driebergen wilde rijden om daar een flinke hoeveelheid cd's op te halen bij een bekende van hem, die samen met zijn vrouw het huis flink aan het opruimen is. Hij had daar al aangekondigd dat ik werk als professional organizer.

Aangekomen bij het sympathieke stel raakte ik direct in een geanimeerd gesprek met de dame in huis. We kwamen al snel op het fenomeen minimalisme. Dat is toch wel iets anders dan 'gewoon opruimen en wegdoen'. Als minimalist streef je ernaar om zo weinig mogelijk bezit te hebben. Dat geldt dan voor kleding, huisraad, vervoersmiddelen en alles wat een mens verder in zijn leven kan bezitten. In mijn idee is dat een leidend principe voor alles wat je doet als minimalist. (Ik moet het recente boek 'Vaarwel spullen' van de Japanse minimalist Fumio Sasaki er maar eens op nalezen.)

Vermoedelijk start niemand zijn volwassen leeftijd als minimalist. In de meeste gevallen gaat daar een periode van geld verdienen, aankopen, verzamelen en dichtslibben aan vooraf. Er is een glijdende schaal van ergernis of ongenoegen of een ingrijpende ervaring of gebeurtenis voor nodig om anders naar bezit te gaan kijken. Veel mensen starten dan met opruimen, alleen of met hulp van anderen. En slechts een enkeling gaat daarin verder, gedreven door het minimalistische principe 'hoe minder hoe beter'. Voor het proces van opruimen en wegdoen maakt dat vermoedelijk niet veel uit. Of je nou 90% van je bezit wegdoet, of slechts 10%, in beide gevallen neem je afscheid van materiële zaken. Dat is waar veel mensen moeite mee hebben. En dat is precies waar ik, als professional organizer, advies kan geven en praktische hulp kan bieden.

Hoezo spullen?

[15 januari 2018]

Vandaag was ik bij de uitvaart van de vader van een vriend. Het was een mooie, eenvoudige 'dankdienst voor zijn leven' in de kleine aula van een crematorium in de Haagse duinen. Als niet-kerkelijke/niet-gelovige ben ik altijd benieuwd wat zo'n kerkdienst voor mij zal betekenen.

Op de rouwkaart stond een korte tekst uit het bijbelboek Prediker, 'De mens gaat naar zijn eeuwig huis'. De middelste zoon, mijn vriend, las een tekst, ook uit Prediker (12: 1-7, mocht je het willen opzoeken). De dominee, geleid door de keuze van de familie voor de teksten uit Prediker, sprak mooie, troostende en ook hoopgevende woorden over de cirkel van het leven. Ze verbond het begin en het onvermijdelijke einde met de daarmee gepaard gaande aftakeling met elkaar en sprak ook over de tijd daar tussenin. De oudste zoon nam ons met grote stappen mee door het veelbewogen en lange leven van zijn vader. Dat begon op een eenvoudige boerderij in Drenthe en eindigde na ruim negentig jaar in een Haags verpleeghuis, waar hij de laatste jaren door had gebracht vanwege ouderdomsdementie. 

Zowel de woorden van de dominee als het levensverhaal dat de oudste zoon met ons deelde, ging voornamelijk over mensen. Over hoe zij zich tot elkaar verhouden, van elkaar houden, voor elkaar zorgen, elkaar ontmoeten, (uit het oog) verliezen, weer opzoeken. Helemaal nergens ging het over iets waar wij (ik ook!) ons veel te vaak druk over maken: over spullen. Te veel of te weinig spullen. Niet de goede of juist de beste spullen.

Op de terugweg naar Utrecht overdacht ik dit alles. Waarom maken wij ons druk over spullen? Als je de balans van een leven opmaakt, of zoals hier: een dankdienst voor het leven houdt, is al dat andere oneindig veel belangrijker, en blijkt dat spullen er helemaal niet toe doen. Niet dat ik het nodig had, maar voor mij was vandaag opnieuw een bevestiging van het nut van 'ontspullen'. De werkelijke zin van ons leven ligt niet in bezit, maar in de relatie met jezelf, met anderen en met de wereld en de natuur om ons heen.

De cliché klopt!

[12 januari 2018]

Veel professional organizers gebruiken de cliché 'Een opgeruimd huis, een opgeruimd hoofd'. En dat is niet voor niets want het klopt gewoon. Dat wist ik al (zie ook mijn blog van 29 oktober 2017), maar ik vind het erg leuk om het keer op keer ook weer 'in het echt' te zien gebeuren. Zoals een paar weken geleden, toen ik tijdens de kerstvakantie een week lang mijn man assisteerde met het grondig uitmesten en opruimen van zijn werkkamer. Wie weleens bij ons thuis komt, weet dat dit een flinke klus was.

We werkten hard en het was lang niet altijd eenvoudig. Mijn vakgenoten zullen bevestigen dat professioneel opruimen en organiseren met klanten iets heel anders is dan met geliefden of familie... Maar goed, we hebben het project met succes afgerond en blij en opgetogen verliet ik een ruime en opgeruimde werkkamer, nog vóór het nieuwe jaar was begonnen. Hij blij, ik blij.

En toen gebeurde het dus. Binnen de kortste keren was de opgeruimde werkkamer een soort ICT-zenuwcentrum met diverse ronkende laptops en pc's. Op elke machine draaide een ander programma en manlief zat daartussen als stralend middelpunt. Allerlei 'nerd-activiteiten' waar hij in de loop van maanden of zelfs jaren over had nagedacht, kon hij, zomaar opeens, uitvoeren. De fysieke ruimte in zijn werkkamer had onmiddellijk gezorgd voor de figuurlijke ruimte in zijn hoofd om eraan te beginnen. Ik vond het mooi, al snapte ik weinig van de computer-abracadabra die hij uitvoerde. Maar ik zag dat het goed was, en de cliché waar!

Opruimen voor je doodgaat

[8 december 2017]

De Zweedse beeldend kunstenaar Margareta Magnusson is "ergens tussen de tachtig en de honderd" en heeft een boek geschreven en zelf alleraardigst geïllustreerd: Opruimen voor je doodgaat. Over De edele Zweedse kunst van döstädning: het Zweedse gebruik om je materiële bezittingen te ordenen tegen het einde van je leven. Zo staat het op de achterflap omschreven. Wat mooi is aan dit boekje (144 pagina's, je hebt het zó uit), is dat ze dit fenomeen van allerlei kanten belicht en er op geen enkele manier iets zwaars van maakt. Alleen de titel van het eerste hoofdstukje al: Opruimen voor je doodgaat is niet verdrietig. Ze laat zien wat de voordelen zijn van het op tijd beginnen met dat opruimen. "[...] Dan is het wel zo prettig als je kunt genieten van alles wat je nog kunt doen zonder voor allerlei dingen te moeten zorgen of orde te moeten scheppen in een puinhoop." Zo is het maar net en je kunt er niet vroeg genoeg mee beginnen. Het liefst meteen na je pensioen.

Ongeveer halverwege, op bladzijde 61 om precies te zijn, maakt Magnusson anti-reclame voor bedrijven zoals Schone Lei 365. "Ik las laatst in een Amerikaanse krant dat je speciaal mensen kunt inhuren die ouderen helpen op te ruimen [...]. Ik denk dat het een goed idee is, maar toen ik zag wat die mensen vragen maakte ik me zorgen over de eindafrekening. Met beleid opruimen voor je doodgaat neemt vele uren in beslag." Om zich vervolgens zorgen te maken dat mensen het opruimproces dan gaan afraffelen, omdat het anders te duur wordt. En dat staat goede döstädning in de weg, aldus Magnusson. Nou zitten we hier in Nederland en weet ik bovendien wat sommige professional organizers voor tarieven hanteren (100-150 US dollar per uur), dus ik zou dat graag weerleggen. 

Zelf dingen wegdoen en opruimen, in je eentje of met z'n tweeën, is niet voor iedereen gemakkelijk. Afgezien van fysieke beperkingen kan er van alles zijn dat je tegenhoudt. Je hebt geen overzicht en je weet niet waar je moet beginnen. Je bent altijd zuinig geweest op je spullen en je gooit liever niets weg dat nog heel is. Je denkt dat wegdoen van spullen gelijkstaat aan het wegdoen van (mooie) herinneringen. Of je wilt spullen niet wegdoen, omdat je denkt dat de gever die jou er blij mee wilde maken dat vervelend zou vinden. Een professional organizer zoals ik kan dan uitkomst bieden. Door het werk te overzien en in hapklare stukken te verdelen. Door je bewust te maken van het verschil tussen spullen en de herinneringen die ze oproepen. Door een systeem aan te brengen in je werkwijze. En natuurlijk ook door de spullen die je wel wilt houden zo met je op te ruimen, dat je het allemaal goed kunt terugvinden.

Daarbij kun je kiezen voor allerlei werkvormen. Natuurlijk kun je het hele proces, kamer voor kamer, samen met mij doen. Dat kost tijd en dus ook geld, zeker als je wat ouder bent, en niet meer zo heel snel. Het kan ook anders, in een soort 'light'-variant. We beginnen dan met één ruimte, die we samen helemaal uitmesten en opruimen. Vervolgens maken we een plan voor de volgende kamer. Dat plan voer je zelf uit, alleen of met een vriend(in) of familielid. Lukt dat goed en bevalt deze werkwijze, dan kom ik nog een keer terug om samen een plan te maken voor alle andere ruimten in het huis. Of misschien is dat niet eens nodig en maak je dat plan zelf. Dat plan voer je uit, in je eigen tempo. En als je er niet doorheen komt, maken we weer een afspraak voor een gezamenlijke sessie. Zodat je zelf daarna weer verder kunt, in je eigen tempo, met andere kamers die misschien weer makkelijker gaan. 

En er is nog iets. Een professional organizer inhuren kost je inderdaad geld. Maar het levert heel veel op. Het allerbelangrijkste is: een huis waar je je prettig en vrij in voelt, een huis dat je de ruimte geeft om je bezig te houden met dingen die veel belangrijker zijn: ontmoetingen, ervaringen, uitstapjes, reizen of etentjes. En dat is onbetaalbaar.

Klik hier voor een kort filmpje met de schrijfster over opruimen voor je doodgaat.

December spullenmaand?

[17 november 2017]

Het grote cadeau-seizoen is weer begonnen. In ons gezin houden we het bescheiden. Lootjes trekken voor 5 december, en aan kerstcadeaus doen we niet. Lootjes trekken deden we online, en we konden meteen ook een verlanglijst toevoegen. Op mijn lijstje staat één item, het boek Opruimen voor je doodgaat, van de Zweedse schrijfster Margareta Magnusson. Ik hoop dat Sinterklaas dit boek voor me koopt. Niet dat ik van plan ben om snel dood te gaan trouwens, ik verwacht dat het voor mij relevante vakliteratuur is. Als ik het gelezen heb, zal ik er wellicht ook over schrijven in dit blog!

Voor mij is het eerder december ontspullen-maand. Ik probeer zo weinig mogelijk extra bezittingen in huis te krijgen. Niet alleen omdat ik genoeg heb, maar ook omdat ik eind volgend jaar nog veel minder wil bezitten. We gaan over ruim een jaar verhuizen naar een huis dat nu wordt gebouwd, en ik verheug me er nu al op dat ik in dat huis een beetje opnieuw kan beginnen. Met veel minder spullen om me heen, en dan vooral spullen waar ik, om met Marie Kondo te spreken, blij van word.

Ruimte, in huis én hoofd

[29 oktober 2017]

Eigenlijk weet bijna iedereen het wel: in een opgeruimde omgeving ontstaat er ruimte in je hoofd voor meer of andere dingen. Eén van mijn klanten zei dat ook letterlijk, en al in onze eerste sessie, na twee uur opruimen. Ze vertelde me in een korte pauze dat ze instant weer zin kreeg om na het werk een gezonde maaltijd klaar te maken en aan tafel te eten. Iets wat ze de afgelopen tijd steeds minder deed, doordat er in haar woonkamer duizend-en-één dingen waren die haar 'aanstaarden', waaronder een volle eettafel.

Voor mij als ingehuurde professional organizer was het een duidelijke bevestiging dat we goed bezig waren. En voor mijn klant een stimulans om dóór te gaan met opruimen en organiseren van haar spullen. We hebben samen bekeken wat ze zelf wilde oppakken en hebben een vervolgafspraak gemaakt voor de volgende klus. Zo mag het voor mij altijd wel gaan!

Drie strijkijzers

[24 september 2017]

Onze beide ouders overleden binnen elf weken tijd. Ze waren 90 en 85 geworden en hadden dertig jaar gewoond in het twee-onder-één-kap huis dat ze achterlieten. Een huis met drie verdiepingen, een bijkeuken, een garage en een flinke tuin, met ruim tachtig strekkende meter oude en nieuwe boeken en vol spullen die ze hadden gekocht, gekregen, geërfd en bewaard. Aan ons, drie dochters, de taak om twee bewogen en lange levens aan boeken, meubels, papieren, foto's en vele andere spullen met respect op te ruimen.

Dat was een grote klus, zeker als je bedenkt dat je overal dingen vindt die je terugbrengen naar je net overleden ouders of iets of iemand anders uit het verleden. We besloten het opruimen per kamer aan te pakken. Ik weet nog goed hoe groot de opluchting was toen het eerste vertrek, de werkkamer van mijn moeder, 'verkoopklaar' was. Maar ik herinner me ook nog goed de wanhoop bij het opentrekken van weer een kast met nóg een verzameling lege jampotten, drie strijkijzers uit verschillende decennia, vergeelde fotoboeken van stief-familie en college-aantekeningen van mijn vader uit de jaren vijftig.

Veel van wat we aantroffen had waarde voor mijn ouders en eigenlijk niet voor ons. Maar als je dat dan weg moet doen terwijl je ook net afscheid hebt moeten nemen van allebei, wordt het toch een ander verhaal. Elke vrijdag en vele weekeinden zijn we er, maandenlang, mee bezig geweest. We hebben het voor elkaar gekregen, het huis is verkocht en leeg opgeleverd, en we hebben alle drie nog wat spullen staan die we 'later' nog eens gaan uitzoeken. Al heb ik mezelf wel plechtig beloofd dat ik het niet zover zal laten komen als mijn ouders.

Een huis leegruimen van dierbaren doe je één, of hooguit een paar keer in je leven. Voor sommige mensen kan dat een zware last zijn. Ik heb besloten dat ik anderen van mijn opruimkunde en -ervaring willen laten profiteren. Dat is het begin van Schone Lei 365.

All you need is ...

[10 augustus 2017]

Samen met mijn partner trok ik de afgelopen weken door Zuid-Engeland. Drie weken lang leefden we in en om de kleine Volkswagen T4-camper met een minimum aan spullen (waarvan we ook nog eens 50 procent niet gebruikt hebben). We hebben intens genoten van het landschap, de natuur, de mooie dorpen en stadjes en van het weerzien met onze Engelse vrienden. Vakantie is de beste tijd om ervan overtuigd te raken dat je niet veel spullen nodig hebt om het goed te hebben. Het was heerlijk, op vakantie. Maar ik vind het ook altijd fijn om weer naar huis te gaan. 

Thuisgekomen overvalt de ruimte me. Wat een hoop grote kamers, wat een afmetingen. Heerlijk, zo’n echt bed en een fornuis en een oven. Maar ook: wat een spullen hebben we hier toch. Een betere incentive om maar weer eens flink te gaan ruimen kan ik me niet voorstellen. Dus, op de eerste vrije dag na mijn werkweek ga ik dat doen!